Kocięta tak jak psy otrzymują ochronę poprzez wypicie wraz z siarą matczynych przeciwciał (MDA).

Chronią one oseski przed zachorowaniem przez pierwsze tygodnie życia. W przeciwieństwie do szczeniąt u kociąt poziom matczynych przeciwciał dłużej utrzymuje się we krwi – nawet do 12 tygodnia życia. W związku z tym pierwsze szczepienie powinno się wykonać ok. 8-10 tygodnia życia, kiedy bariera ochronna uzyskana od matki jeszcze daje ochronę maluchowi. Aby mieć pewność, że bariera ochronna otrzymana od matki zostanie przełamana, a u kotka zostanie wytworzona odporność immunologiczna swoista czynna, ostatnie szczepienie z cyklu powinno być wykonane po 12 tygodniu życia.

Przeważnie już pierwsze szczepienie jest trzyskładnikowe – przeciwko panleukopenii, zakaźnemu zapaleniu jamy nosowej i tchawicy oraz wirusowemu zakażeniu górnych dróg oddechowych kotów(FVRCP). Kolejne jedna lub dwie dawki trzy, cztero lub pięcioskładnikowe podajemy w odstępach 3-4 tygodniowych (panleukopenia, herpeswiroza, kalciwiroza, chlamydioza, białaczka).

Choroby, na które można dodatkowo zaszczepić kota oceniając wcześniej ryzyko endemiczne: przeciwko chlamydii, bakterii bordetrlla bronchoseptica, wirusowi białaczki kociej (FeLV), wściekliźnie, grzybicom skórnym.

Przed pierwszym szczepieniem przeciwko białaczce kociej (FeLV), kot powinien być przebadany w kierunku bezobjawowego nosicielstwa, ponieważ zarażenie może nastąpić już w łonie matki, która jest nosicielem (nosicieli nie wolno szczepić!) Szczepienia wykonuje się dwukrotnie w odstępie 3-4 tygodni, a następnie powtarza co roku.

Aby uzyskać pełną odpowiedź na szczepienie, kocięta powinny być odpowiednio do niego przygotowane – każdy maluch powinien być przebadany- być zdrowy i dwukrotnie odrobaczony, zaleca się przeprowadzenie badania kału na obecność pasożytów wewnętrznych.