Obrazowanie magnetyczno-rezonansowe (ang. MRI = magnetic resonance imaging) to nieinwazyjna metoda uzyskiwania obrazów wnętrza obiektów.

Aparat wykorzystuje właściwości fizyczne protonu (jądra atomu wodoru – występujące powszechnie w organizmach, jako że jest składnikiem cząsteczki wody. Protony umieszczone w polu magnetycznym zostają wytrącone z równowagi i pochłaniają impulsy fal elektromagnetycznych (ulegają polaryzacji), następnie oddają tę energię emitując fale o tej samej częstości.

Szybkość emisji nazywa się czasem relaksacji i zależy od składu tkanki. Jest różna dla tłuszczów, wody, białek i innych związków bogatych w wodór, co pozwala na uzyskanie obrazów dokładnie odzwierciedlających stan faktyczny tkanek i narządów.

Dzięki programowi komputerowemu do sygnałów zostają przypisane odpowiednie kolory w skali szarości tworząc obraz budowy części ciała.

Rezonans magnetyczny jest bezpieczniejszą niż tomografia komputerowa metodą diagnostyczną, gdyż w przeciwieństwie do TK, wykorzystuje nieszkodliwe dla organizmu pole magnetyczne i fale radiowe, a nie promieniowanie X (rentgenowskie). MRI nie wywołuje żadnych niepożądanych reakcji biologicznych u pacjenta i nie zaburza przebiegu prowadzonego leczenia farmakologicznego.

MRI możemy użyć do potwierdzenia złamania jeśli obraz RTG nie jest jednoznaczny.

MRI jest jedyną nieinwazyjną metodą, która pokazuje nam stan łąkotek stawowych, chrząstek i więzadeł. W badaniu MRI można uwidocznić również urazy mięśni.